Αστρονόμοι κατάφεραν επιτέλους να «ζυγίσουν» έναν από τους αποκαλούμενους περιπλανώμενους πλανήτες του γαλαξία μας. Πρόκειται για πλανήτες που εξαιτίας κάποιου κοσμικού φαινομένου έχουν εγκαταλείψει το μητρικό τους άστρο και το σύστημα στο όποιο βρίσκονταν και κινούνται ελεύθερα στο Διάστημα.
Ο περιπλανώμενος εξωπλανήτης έχει μάζα παρόμοια με του Κρόνου και εκτιμάται ότι εκτινάχθηκε στο γαλαξία μας μετά από μια δραματική διάλυση του πλανητικού του συστήματος.
Η μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Science» αναφέρει ότι οι επιστήμονες μέτρησαν άμεσα τόσο τη μάζα όσο και την απόσταση ενός νεοανακαλυφθέντος ελεύθερα κινούμενου πλανήτη παρατηρώντας τον ταυτόχρονα από τη Γη και από το Διάστημα.
Αυτός ο σπάνιος συνδυασμός οπτικών γωνιών κατέστησε δυνατή την ακριβή εκτίμηση χαρακτηριστικών που συνήθως παραμένουν άγνωστα.
Τα αποτελέσματα ρίχνουν φως στους πολλούς τρόπους με τους οποίους οι πλανήτες μπορούν να εκδιωχθούν από τα μητρικά τους συστήματα και να αρχίσουν να περιπλανώνται στο μεσοαστρικό Διάστημα. Αν και μέχρι σήμερα έχει εντοπιστεί μόνο ένας μικρός αριθμός τέτοιων πλανητών οι επιστήμονες αναμένουν ότι οι ανακαλύψεις θα επιταχυνθούν στο άμεσο μέλλον ιδίως με την αποστολή του διαστημικού τηλεσκοπίου Nancy Grace Roman της NASA που έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει το 2027.
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι οι ταυτόχρονες παρατηρήσεις τόσο από το Διάστημα όσο και από τη Γη θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στον σχεδιασμό μελλοντικών εξερευνητικών αποστολών και να οδηγήσουν σε καλύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο σχηματίζονται οι πλανήτες σε ολόκληρο τον γαλαξία μας.
Πλανήτες χωρίς άστρο και ένα ανεπαίσθητο σήμα
Οι περισσότεροι πλανήτες περιφέρονται γύρω από ένα ή περισσότερα άστρα όμως ολοένα και περισσότερα στοιχεία δείχνουν ότι ορισμένοι κόσμοι ταξιδεύουν μόνοι τους μέσα στον γαλαξία μας. Αυτά τα μοναχικά αντικείμενα είναι γνωστά ως ελεύθερα κινούμενοι, περιπλανώμενοι ή «αδέσποτοι» πλανήτες.
Επειδή εκπέμπουν ελάχιστο φως, οι αστρονόμοι συνήθως τους ανιχνεύουν μόνο όταν η βαρύτητά τους καμπυλώνει και ενισχύει προσωρινά το φως ενός μακρινού άστρου στο φόντο. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται μικροφακός και αποτελεί μια μέθοδο ανακάλυψης διαστημικών σωμάτων και κοσμικών δομών που χρησιμοποιούν οι αστρονόμοι από τη δεκαετία του 1990. Ένα βασικό μειονέκτημα της μεθόδου είναι ότι συνήθως δεν αποκαλύπτει την απόσταση του πλανήτη γεγονός που δυσκολεύει τον υπολογισμό της μάζας του. Έτσi πολλές βασικές ιδιότητες αυτών των περιπλανώμενων πλανητών παρέμεναν μέχρι τώρα αβέβαιες.
Σπάνια συνεργασία Γης και Διαστήματος
Στη νέα έρευνα οι ερευνητές περιγράφουν την ανακάλυψη ενός ελεύθερα κινούμενου πλανήτη που εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια ενός σύντομου φαινομένου μικροφακού. Αυτό που έκανε την περίπτωση ξεχωριστή ήταν ότι το γεγονός παρατηρήθηκε ταυτόχρονα από τη Γη και από το Διάστημα. Η ομάδα συνδύασε δεδομένα από αρκετές επίγειες έρευνες με παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Gaia.
Μικρές διαφορές στον χρόνο άφιξης του φωτεινού σήματος σε αυτές τις πολύ απομακρυσμένες θέσεις επέτρεψαν στους επιστήμονες να υπολογίσουν την παράλλαξη του μικροφακού. Όταν αυτή η μέτρηση συνδυάστηκε με μοντέλα πεπερασμένης πηγής και σημειακού φακού οι ερευνητές μπόρεσαν να προσδιορίσουν τόσο τη μάζα του πλανήτη όσο και τη θέση του μέσα στο γαλαξία μας.
Ο πλανήτης έχει μάζα περίπου παρόμοια με του Κρόνου και βρίσκεται σε απόσταση περίπου δέκα χιλιάδες έτη φωτός από το κέντρο του Γαλαξία. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι πιθανότατα σχηματίστηκε ως μέρος ενός πλανητικού συστήματος και όχι μεμονωμένα, όπως συμβαίνει με μικρά άστρα ή καφέ νάνους. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι χαμηλής μάζας αδέσποτοι πλανήτες όπως αυτός γεννιούνται γύρω από άστρα και αργότερα εκτινάσσονται από τις αρχικές τους τροχιές λόγω βαρυτικών διαταραχών, όπως στενές συναντήσεις με άλλους πλανήτες ή ασταθείς αστρικούς συνοδούς.
Naftemporiki.gr
