Για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε επέμβαση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης, γνωστής ως μπαϊπάς, χωρίς τομή στο στήθος, ανοίγοντας τον δρόμο για μια λιγότερο επεμβατική αντιμετώπιση της στεφανιαίας νόσου. Η καινοτόμος τεχνική εφαρμόστηκε σε ασθενή που δεν θα μπορούσε να αντέξει το κλασικό χειρουργείο και αποδείχθηκε σωτήρια.
Η νέα προσέγγιση μοιάζει με τις διακαθετηριακές επεμβάσεις αντικατάστασης καρδιακών βαλβίδων, καθώς πραγματοποιείται μέσω καθετήρα που εισάγεται σε αγγείο του ποδιού. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγεται το άνοιγμα του θώρακα, μειώνεται η επιβάρυνση του οργανισμού, ο πόνος και ο χρόνος ανάρρωσης.
Η μέθοδος αναπτύχθηκε από ερευνητές των Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ και του Πανεπιστήμιο Έμορι, οι οποίοι εκτιμούν ότι, παρότι εφαρμόστηκε αρχικά σε μια εξαιρετικά σύνθετη περίπτωση, θα μπορούσε στο μέλλον να βρει ευρύτερη κλινική εφαρμογή.
Στην κλασική επέμβαση μπαϊπάς, που αποτελεί τη συχνότερη καρδιοχειρουργική πράξη, οι χειρουργοί ανοίγουν το στέρνο ή δημιουργούν τομές ανάμεσα στα πλευρά και χρησιμοποιούν μόσχευμα αγγείου από άλλο σημείο του σώματος για να παρακάμψουν τις αποφραγμένες στεφανιαίες αρτηρίες. Στη νέα τεχνική, αντί για μόσχευμα, χρησιμοποιείται ένα μεταλλικό στεντ, το οποίο δημιουργεί προσωρινή παράκαμψη συνδέοντας την αορτή με την κύρια στεφανιαία αρτηρία.
Μέλος της ερευνητικής ομάδας είναι και ο ελληνικής καταγωγής καρδιολόγος Βασίλης Μπαμπλιάρος από την Ιατρική Σχολή του Έμορι. Η επέμβαση και τα αποτελέσματά της δημοσιεύονται στην επιστημονική επιθεώρηση Circulation: Cardiovascular Interventions.
Ο 67χρονος ασθενής είχε βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό, καθώς είχε υποβληθεί στο παρελθόν σε αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας, παρουσίαζε καρδιακή και νεφρική ανεπάρκεια και είχε υποστεί εγκεφαλικό. Λόγω της ανατομίας του, μια συμβατική επέμβαση θα ενείχε σοβαρό κίνδυνο διακοπής της αιμάτωσης της καρδιάς, γεγονός που οδήγησε τους γιατρούς στην επιλογή της πειραματικής μεθόδου.
Έξι μήνες μετά την επέμβαση, δεν διαπιστώθηκαν ενδείξεις απόφραξης της στεφανιαίας αρτηρίας, στοιχείο που δείχνει ότι η τεχνική VECTOR ήταν αποτελεσματική. Οι ερευνητές τονίζουν ότι απαιτούνται περαιτέρω μελέτες, εκφράζουν όμως αισιοδοξία ότι η μέθοδος θα μπορούσε να προσφέρει λύσεις σε περιπτώσεις όπου τα στεντ ή άλλες παρεμβάσεις αποτυγχάνουν.
