Ο γαστρικός δακτύλιος υπήρξε για χρόνια μια από τις πιο διαδεδομένες χειρουργικές επιλογές στην αντιμετώπιση της νοσογόνου παχυσαρκίας. Λιγότερο επεμβατικός, ρυθμιζόμενος και θεωρητικά αναστρέψιμος, παρουσιάστηκε ως μια «ήπια» εναλλακτική απέναντι σε πιο ριζικές βαριατρικές επεμβάσεις. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, τα δεδομένα έδειξαν ότι η αποτελεσματικότητα και η ασφάλειά του εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ορθή επιλογή ασθενών, τη σωστή παρακολούθηση και –κυρίως– τη συμμόρφωση σε έναν αυστηρά τροποποιημένο τρόπο ζωής.
Ο γαστρικός δακτύλιος (LAP-BAND) είναι ένας ρυθμιζόμενος δακτύλιος σιλικόνης που τοποθετείται λαπαροσκοπικά γύρω από το ανώτερο τμήμα του στομάχου. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένας μικρός γαστρικός «θύλακος», περιορίζοντας την ποσότητα τροφής που μπορεί να καταναλωθεί και προκαλώντας αίσθημα κορεσμού με μικρότερα γεύματα. Η σύσφιξη ή χαλάρωση του δακτυλίου γίνεται μέσω υποδόριου port, επιτρέποντας εξατομικευμένες ρυθμίσεις ανάλογα με τις ανάγκες του ασθενούς.
Τα θετικά της μεθόδου
Στα βασικά πλεονεκτήματα του γαστρικού δακτυλίου συγκαταλέγεται το γεγονός ότι πρόκειται για ελάχιστα επεμβατική τεχνική, χωρίς αφαίρεση ή διατομή τμήματος του στομάχου. Η νοσηλεία είναι σύντομη, η ανάρρωση ταχύτερη και –σε αντίθεση με άλλες βαριατρικές επεμβάσεις– η μέθοδος είναι αναστρέψιμη, καθώς ο δακτύλιος μπορεί να αφαιρεθεί. Παράλληλα, δεν προκαλεί δυσαπορρόφηση θρεπτικών συστατικών, γεγονός που μειώνει τον κίνδυνο σοβαρών διατροφικών ελλείψεων.
Τα αρνητικά και οι περιορισμοί
Παρά τα πλεονεκτήματά του, ο γαστρικός δακτύλιος παρουσιάζει σημαντικά μειονεκτήματα. Η απώλεια βάρους είναι συνήθως βραδύτερη και μικρότερη σε σύγκριση με το γαστρικό bypass ή το sleeve gastrectomy. Η επιτυχία εξαρτάται σχεδόν απόλυτα από τη συνεργασία του ασθενούς, καθώς απαιτείται αυστηρή τήρηση διατροφικών οδηγιών, αποφυγή «μαλακών» θερμιδικά πλούσιων τροφών και τακτική ιατρική παρακολούθηση για ρυθμίσεις.
Κίνδυνοι και επιπλοκές
Με την πάροδο των ετών έχουν καταγραφεί επιπλοκές που οδήγησαν σε μείωση της χρήσης του δακτυλίου διεθνώς. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η ολίσθηση του δακτυλίου, η διάβρωση του στομάχου, η δυσφαγία, οι επίμονοι έμετοι, η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, καθώς και τεχνικά προβλήματα στο σύστημα ρύθμισης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι επιπλοκές καθιστούν αναγκαία την αφαίρεση του δακτυλίου ή τη μετατροπή σε άλλη βαριατρική επέμβαση.
Για ποιους είναι – και για ποιους όχι
Ο γαστρικός δακτύλιος δεν αποτελεί λύση για όλους. Ενδείκνυται κυρίως για ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή παχυσαρκία, χωρίς σοβαρές διατροφικές διαταραχές, οι οποίοι είναι πρόθυμοι να δεσμευτούν σε μακροχρόνια ιατρική παρακολούθηση. Αντίθετα, άτομα που αναζητούν «γρήγορες λύσεις» ή δεν μπορούν να προσαρμόσουν τις διατροφικές τους συνήθειες διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο αποτυχίας και επιπλοκών.
Το συμπέρασμα
Ο γαστρικός δακτύλιος δεν είναι πανάκεια. Παραμένει μια επιλογή με συγκεκριμένα πλεονεκτήματα, αλλά και σαφή όρια. Η σύγχρονη ιατρική πρακτική τείνει να τον επιλέγει πιο επιλεκτικά, δίνοντας έμφαση στην εξατομίκευση, την ενημέρωση του ασθενούς και τη μακροχρόνια υποστήριξη. Σε κάθε περίπτωση, η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από το χειρουργείο, αλλά από τη συνολική αλλαγή τρόπου ζωής που αυτό προϋποθέτει
