Παλαιοντολόγοι μελετώντας απολιθώματα ενός ζώου ηλικίας 236 εκατομμυρίων ετών που ζούσε στην Αργεντινή υποστηρίζουν ότι εντόπισαν τα αρχαιότερα μέχρι σήμερα στοιχεία ζωοτοκίας (γέννησης ζωντανών απογόνων) στην εξελικτική γραμμή που οδηγεί στα θηλαστικά μεταθέτοντας την εμφάνιση αυτής της αναπαραγωγικής στρατηγικής έως και 90-95 εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα από πιστεύαμε.
«Η ζωοτοκία αποτελεί σημαντική εξελικτική καινοτομία στην ιστορία των θηλαστικών και θεωρείται ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξελικτική τους επιτυχία. Αυτός ο τρόπος αναπαραγωγής έρχεται σε αντίθεση με την ωοτοκία, την αρχέγονη εξελικτικά κατάσταση στα σπονδυλωτά. Ωστόσο, η ζωοτοκία έχει εξελιχθεί ανεξάρτητα περισσότερες από 150 φορές στα σπονδυλωτά.
Τα σύγχρονα ζώα διαθέτουν ένα σύνθετο σύνολο αλληλοπροσαρμοσμένων χαρακτηριστικών — όπως ο σχηματισμός πλακούντα, η γαλουχία και η ενδοκρινική ρύθμισή της — που υποδηλώνουν ότι η ζωοτοκία αποτελεί συναπομορφία της συγκεκριμένης εξελικτικής ομάδας» αναφέρει η ερευνητική ομάδα που είχε επικεφαλής το Δρ. Λεάντρο Γκαετάνο παλαιοντολόγο στο National Scientific and Technical Research Council (CONICET).
Στη μελέτη τους οι ερευνητές εξέτασαν τα απολιθωμένα κατάλοιπα του Chiniquodon theotonicus, ενός κυνοδόντιου όντος (θηλαστικοειδή ερπετά) περίπου στο μέγεθος γάτας, που έζησε κατά την Τριαδική περίοδο στην περιοχή που σήμερα αντιστοιχεί στη βορειοδυτική Αργεντινή.
Εξέτασαν λεπτές τομές από το μηριαίο οστό και την ωλένη του ζώου κάτω από μικροσκόπιο και ανακάλυψαν μια σαφή μετάβαση στον οστικό ιστό κοντά στο κέντρο κάθε οστού μια «νεογνική γραμμή που σηματοδοτεί τη στιγμή της γέννησης.
Το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό είναι καλά τεκμηριωμένο στα σύγχρονα θηλαστικά, αλλά δεν είχε εντοπιστεί ποτέ στο παρελθόν σε τόσο αρχαίο, μη θηλαστικό συγγενή τους.
Μετρώντας την περίμετρο του οστού στο σημείο αυτής της γραμμής, οι επιστήμονες υπολόγισαν τη σωματική μάζα του ζώου κατά τη γέννησή του: περίπου 1,68 κιλά, σε σύγκριση με σχεδόν 12 κιλά όταν έφτανε στο πλήρες ενήλικο μέγεθός του.
Αυτό σημαίνει ότι το νεογέννητο ζύγιζε περίπου 10-20% του ενήλικου σωματικού του βάρους ποσοστό πολύ πιο κοντά σε εκείνο των σύγχρονων πλακουντοφόρων θηλαστικών παρά σε εκείνο των ερπετών και των πτηνών που γεννούν αυγά, ή ακόμη και των μαρσιποφόρων και των μονότρημων, τα οποία παράγουν συγκριτικά πολύ μικρότερους απογόνους.
Τα ευρήματα
Η στατιστική ανάλυση, η οποία συνέκρινε το απολίθωμα με σχεδόν 1.900 είδη θηλαστικών, 2.600 είδη ερπετών και 780 είδη πτηνών, το κατέταξε με συνέπεια μαζί με τα πλακουντοφόρα θηλαστικά.
«Δείχνουμε για πρώτη φορά ότι η γέννηση ζωντανών απογόνων υπήρχε σε τουλάχιστον έναν πρόγονο των θηλαστικών, το Chiniquodon theotonicus, που έζησε πριν από περίπου 236 εκατομμύρια χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι η ζωοτοκία στους πρώιμους κυνοδόντιους εμφανίστηκε στην εξελικτική γραμμή των θηλαστικών τουλάχιστον 95 έως 90 εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα από ό,τι πιστευόταν μέχρι σήμερα» λέει ο Γκαετάνο.
Τα ευρήματα αμφισβητούν τη μακροχρόνια υπόθεση ότι όλοι οι μη θηλαστικοί κυνοδόντιοι γεννούσαν αυγά και ότι η γέννηση ζωντανών απογόνων εμφανίστηκε μόνο μία φορά, μέσα στην ομάδα των θηρίων θηλαστικών, από την οποία προέκυψαν τα σύγχρονα πλακουντοφόρα και μαρσιποφόρα.
Οι επιστήμονες προτείνουν δύο εξίσου πιθανές εξελικτικές εκδοχές:
Η γέννηση ζωντανών απογόνων εξελίχθηκε ανεξάρτητα στη γενεαλογική γραμμή του Chiniquodon theotonicus και αργότερα ξανά σε άλλα ζώα. Η ζωοτοκία εμφανίστηκε μία και μοναδική φορά, πολύ νωρίς στην εξελικτική ιστορία των θηλαστικών, ενώ τα ωοτόκα μονότρημα, όπως ο πλατύπους, αντιπροσωπεύουν μια μεταγενέστερη εξελικτική επιστροφή στην αρχέγονη κατάσταση της ωοτοκίας.
«Είναι πολύ πιθανό το Chiniquodon theotonicus να μην αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση ζωοτοκίας μεταξύ των κυνοδόντιων. Θα μπορούσε να αποτελεί ένδειξη της γενικότερης μετάβασης, ήδη σε πρώιμο στάδιο της εξελικτικής γραμμής των θηλαστικών, από την ωοτοκία στη γέννηση ζωντανών απογόνων. Ωστόσο χρειαζόμαστε περισσότερα στοιχεία για να ελέγξουμε αυτή την υπόθεση. Παρόλα αυτά φαίνεται ότι ορισμένα κυνοδόντια όντα ήταν στην πραγματικότητα πολύ παρόμοια με τα σημερινά θηλαστικά» καταλήγει ο Γκαετάνο.
Naftemporiki.gr
