
Ενα τσιμπούρι που έχει προσκολληθεί στο δέρμα χρειάζεται να αφαιρεθεί όσο γίνεται γρηγορότερα. Η βασική κίνηση είναι απλή: καθαρό τσιμπιδάκι με λεπτές άκρες, πιάσιμο κοντά στην επιφάνεια του δέρματος και σταθερό τράβηγμα προς τα έξω. Οχι λάδι, φωτιά ή προσπάθεια να το «πνίξουμε».
Πιάνουμε το τσιμπούρι όσο πιο κοντά στο δέρμα γίνεται, χωρίς να πιέσουμε την κοιλιά του. Με ένα απλό τσιμπιδάκι δεν στρίβουμε απότομα και δεν τινάζουμε το παράσιτο. Αν χρησιμοποιείται ειδικό εργαλείο αφαίρεσης, ακολουθούνται οι δικές του οδηγίες.
Τι δεν βοηθά
Η βαζελίνη, το βερνίκι νυχιών και η θερμότητα δεν αποτελούν ασφαλή τρόπο αποκόλλησης. Μπορούν να ερεθίσουν το τσιμπούρι και, κυρίως, καθυστερούν την αφαίρεσή του. Η αναμονή μέχρι να φύγει μόνο του αφήνει το παράσιτο προσκολλημένο περισσότερο.
Μετά την αφαίρεση καθαρίζουμε το σημείο και τα χέρια με σαπούνι και νερό ή κατάλληλο αντισηπτικό. Δεν συνθλίβουμε το τσιμπούρι με γυμνά δάχτυλα. Ελέγχουμε επίσης μήπως υπάρχουν άλλα τσιμπούρια, ιδιαίτερα σε σημεία που δεν φαίνονται εύκολα.
Αν μείνει μικρό τμήμα του στόματος στο δέρμα και δεν αφαιρείται εύκολα, δεν σκάβουμε επίμονα την περιοχή. Το δέρμα συνήθως το αποβάλλει καθώς επουλώνεται. Ερεθισμός που επιμένει ή αμφιβολία για το τραύμα χρειάζονται αξιολόγηση.
Τι παρακολουθούμε μετά
Πυρετός, εξάνθημα που εμφανίζεται ή επεκτείνεται και αδιαθεσία τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες χρειάζονται επικοινωνία με γιατρό. Χρήσιμες πληροφορίες είναι πότε έγινε το τσίμπημα και σε ποια περιοχή. Η γεωγραφική θέση και το είδος του παρασίτου επηρεάζουν τις πιθανές λοιμώξεις.
Δεν μεταδίδει κάθε τσιμπούρι το ίδιο νόσημα και ένα τσίμπημα δεν σημαίνει αυτόματα λοίμωξη. Ούτε ένα αρνητικό εμπορικό τεστ στο ίδιο το παράσιτο αποκλείει ότι ο άνθρωπος έχει μολυνθεί. Η απόφαση για εξετάσεις ή αγωγή βασίζεται στην κλινική εκτίμηση, όχι μόνο στην ανάλυση του τσιμπουριού.
















