
Το Αγαλμα της Ελευθερίας δεν είχε εξαρχής το πράσινο χρώμα με το οποίο το αναγνωρίζουμε. Η εξωτερική του επένδυση είναι από χαλκό, που αρχικά είχε τη χαρακτηριστική μεταλλική, καφεκόκκινη όψη. Η σημερινή απόχρωση σχηματίστηκε σταδιακά από αντιδράσεις της επιφάνειας με το περιβάλλον.
Το λεπτό αυτό στρώμα προϊόντων διάβρωσης ονομάζεται πατίνα. Δεν είναι απλώς σκόνη που επικάθισε ούτε πράσινη μπογιά πάνω στο μέταλλο. Είναι αποτέλεσμα χημικής μεταβολής του ίδιου του επιφανειακού χαλκού.
Λεπτό μέταλλο, μεγάλο μνημείο
Τα φύλλα χαλκού του αγάλματος έχουν πάχος περίπου 2,4 χιλιοστά. Η μεγάλη μορφή του δεν είναι, επομένως, ένας συμπαγής όγκος χαλκού. Η εξωτερική επένδυση στηρίζεται σε εσωτερική κατασκευή.
Με την έκθεση στον αέρα και στην υγρασία, ο χαλκός αντιδρά και σχηματίζει νέες ενώσεις στην επιφάνεια. Η σύστασή τους επηρεάζεται και από τις ουσίες που υπάρχουν στο περιβάλλον. Οι διαδοχικές αλλαγές δίνουν τελικά την οικεία πράσινη απόχρωση.
Μέχρι το 1906, η πατίνα είχε αλλάξει σε μεγάλο βαθμό την όψη του μνημείου.
Η επιφάνεια που προστατεύει
Μια σταθερή, προσκολλημένη πατίνα μπορεί να δυσκολεύει την περαιτέρω προσβολή του χαλκού από το περιβάλλον. Η αφαίρεσή της δεν θα ήταν απλώς αισθητική παρέμβαση για να αποκαλυφθεί το παλιό χρώμα· θα άλλαζε και την επιφάνεια που προστατεύει το υποκείμενο μέταλλο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε διάβρωση είναι ωφέλιμη ή ότι ένα μεγάλο μνημείο συντηρείται μόνο του. Η εξωτερική επένδυση, οι ενώσεις των φύλλων και ο εσωτερικός σκελετός παρουσιάζουν διαφορετικές ανάγκες.
Το παράδειγμα του αγάλματος δείχνει γιατί ο όρος «σκουριά» δεν περιγράφει όλες τις χημικές μεταβολές των μετάλλων. Το πράσινο του χαλκού και η σκουριά του σιδήρου προέρχονται από διαφορετικές ενώσεις και δεν έχουν την ίδια συμπεριφορά στην επιφάνεια.
















