Στη φωτογραφία του Δία, ένα κοκκινωπό οβάλ ξεχωρίζει ανάμεσα στις παράλληλες ζώνες νεφών. Η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα είναι ένας τεράστιος στρόβιλος στο νότιο ημισφαίριο. Παρακολουθείται συστηματικά από τον 19ο αιώνα και το περίγραμμά της μεταβάλλεται τόσο σε μικρά όσο και σε μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Η εικόνα του άρθρου τραβήχτηκε από το Hubble στις 21 Απριλίου 2014. Δείχνει ένα στάδιο στην ιστορία της καταιγίδας. Για να υπολογιστεί αν μεγαλώνει, μικραίνει ή ταλαντώνεται, χρειάζεται σύγκριση με άλλες παρατηρήσεις που λαμβάνουν υπόψη την κλίμακα και τη γεωμετρία της θέασης.
Ενας στρόβιλος μέσα σε ρεύματα
Η ατμόσφαιρα του Δία διασχίζεται από ισχυρούς ανέμους σε ζώνες. Οι γειτονικές ροές αλληλεπιδρούν με την Κηλίδα και επηρεάζουν την κίνησή της. Το πλανητικό περιβάλλον διαφέρει πολύ από την επιφάνεια της Γης, όπου μια καταιγίδα μπορεί να χάσει ενέργεια όταν περάσει πάνω από ξηρά.
Οι παρατηρήσεις του Hubble από τον Δεκέμβριο του 2023 έως τον Μάρτιο του 2024 έδειξαν μεταβολές στο σχήμα της μέσα σε περίπου 90 ημέρες. Η σύγκριση δεν περιοριζόταν στο χρώμα. Οι επιστήμονες εξέτασαν το μέγεθος, τη φωτεινότητα και την κίνηση του στροβίλου.
Τι υπάρχει κάτω από τα ορατά νέφη
Τα όργανα της αποστολής Juno έδωσαν στοιχεία για το βάθος και τη θερμική δομή της περιοχής. Μετρήσεις μικροκυμάτων και βαρύτητας βοηθούν να εξεταστεί πόσο εκτείνεται το σύστημα κάτω από την κορυφή των νεφών. Οι εκτιμήσεις δείχνουν δομή που κατεβαίνει εκατοντάδες χιλιόμετρα.
Η ερμηνεία συνδυάζει διαφορετικά όργανα, επειδή μια φωτογραφία καταγράφει κυρίως την ανώτερη ορατή επιφάνεια. Ενα χρωματισμένο όριο δεν είναι υποχρεωτικά το όριο ολόκληρης της δυναμικής δομής.
Στο καρέ, οι λευκές και καφέ ζώνες προσφέρουν σημεία αναφοράς γύρω από το οβάλ. Στις διαδοχικές λήψεις, αυτές οι μικρές δομές βοηθούν να μετρηθούν ταχύτητες και να συνδεθεί η αλλαγή του περιγράμματος με την κίνηση της ατμόσφαιρας.
Της Ολοίβιας
