Στην εξέταση οστικής πυκνότητας, ένας σαρωτής περνά πάνω από το σώμα ενώ ο εξεταζόμενος μένει ξαπλωμένος. Η μέθοδος DXA, γνωστή και ως DEXA, χρησιμοποιεί ακτίνες Χ χαμηλής δόσης για να εκτιμήσει την ποσότητα μεταλλικών στοιχείων στα οστά. Συνήθως εξετάζονται το ισχίο και το κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης.
Η μέτρηση βοηθά στην αξιολόγηση της οστεοπόρωσης και του κινδύνου κατάγματος. Ενα κάταγμα μετά από μικρή πτώση, η ηλικία, η εμμηνόπαυση και η μακροχρόνια χρήση ορισμένων φαρμάκων μπορούν να επηρεάσουν το αν θα ζητηθεί εξέταση. Ο γιατρός συνδυάζει αυτά τα στοιχεία με το ιστορικό του κάθε ανθρώπου.
Οι συγκρίσεις στο χαρτί
Το αποτέλεσμα συχνά περιλαμβάνει έναν δείκτη που ονομάζεται T-score. Συγκρίνει τη μέτρηση με την οστική πυκνότητα ενός νέου υγιούς ενήλικα. Σε άλλες ηλικίες ή κλινικές καταστάσεις μπορεί να έχει μεγαλύτερη σημασία η σύγκριση με ανθρώπους αντίστοιχης ηλικίας, που αποτυπώνεται στο Z-score.
Οι αριθμοί χρειάζονται ερμηνεία για το συγκεκριμένο άτομο. Δύο άνθρωποι με παρόμοια οστική πυκνότητα μπορεί να έχουν διαφορετικό κίνδυνο να πέσουν ή να υποστούν κάταγμα. Προηγούμενα κατάγματα, οικογενειακό ιστορικό και άλλες παθήσεις δίνουν πληροφορίες που δεν φαίνονται στη σάρωση.
Πώς γίνεται η μέτρηση
Κατά την εξέταση χρειάζεται να διατηρείται η σωστή θέση και να αποφεύγεται η κίνηση. Στο ισχίο μπορεί να ζητηθεί συγκεκριμένη περιστροφή του ποδιού. Ο χειριστής οργανώνει τη θέση ώστε η μέτρηση να είναι αξιόπιστη και, αν επαναληφθεί στο μέλλον, να μπορεί να συγκριθεί.
Οι επαναληπτικές εξετάσεις γίνονται με διάστημα που επιλέγεται βάσει του αποτελέσματος και της θεραπείας. Μικρές διαφορές από σάρωση σε σάρωση μπορεί να βρίσκονται μέσα στην αβεβαιότητα της μέτρησης. Η σύγκριση χρειάζεται να λαμβάνει υπόψη το όργανο και την τεχνική που χρησιμοποιήθηκαν.
Η αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει άσκηση κατάλληλη για τον ασθενή, διατροφική αξιολόγηση, πρόληψη πτώσεων και φαρμακευτική αγωγή όπου ενδείκνυται. Η επιλογή βασίζεται στον συνολικό κίνδυνο και στην ιατρική αξιολόγηση.
Της Ολοίβιας
