
Στο υγρό δάσος της δυτικής Βόρειας Αμερικής, ο γυμνοσάλιαγκας μπανάνα μπορεί να κινηθεί πάνω σε χώμα, φύλλα και κορμούς. Το μυώδες πέλμα του στέλνει διαδοχικά κύματα συστολής κατά μήκος του σώματος. Ενα λεπτό στρώμα βλέννας βοηθά να μεταφερθεί αυτή η κίνηση στην επιφάνεια.
Η βλέννα επιτρέπει σε μέρος του πέλματος να γλιστρά ενώ άλλα σημεία έχουν πρόσφυση. Ετσι ο γυμνοσάλιαγκας προχωρά ακόμη και πάνω σε ανώμαλο φλοιό, αφήνοντας πίσω του συχνά μια γυαλιστερή γραμμή.
Το μαλακό σώμα χάνει ευκολότερα νερό σε ξηρό αέρα. Σε δάση όπως εκείνα του Muir Woods, οι γυμνοσάλιαγκες εμφανίζονται πιο εύκολα με την υγρασία. Στις πιο ξηρές καλοκαιρινές ημέρες, μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς τους περιορίζεται σε δροσερές νύχτες.
Στο έδαφος οι γυμνοσάλιαγκες καταναλώνουν, μεταξύ άλλων, μύκητες και φυτικό υλικό που αποσυντίθεται. Η αργή μετακίνησή τους τούς φέρνει από ένα υγρό σημείο τροφής στο επόμενο, συχνά κάτω από τη σκιά των ίδιων δέντρων.
Ο.
















