Το Έβερεστ δεν αποτελεί μόνο το ψηλότερο βουνό του πλανήτη, με τη μεγαλύτερη κορυφή πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας· είναι ένα παγκόσμιο σύμβολο. Η θέα από την κορυφή του παραμένει προνόμιο ελάχιστων, καθώς αφορά ένα απειροελάχιστο ποσοστό ανθρώπων που διαθέτουν την εμπειρία, τη σωματική αντοχή και τα μέσα για να φτάσουν εκεί.
Στις 29 Μαΐου 1953, ο Νεοζηλανδός Έντμουντ Χίλαρι και ο Σέρπα Τένσινγκ Νοργκάι έγραψαν ιστορία, κατακτώντας πρώτοι επίσημα την κορυφή. Το Έβερεστ δεσπόζει στην οροσειρά των Ιμαλαΐων, στα σύνορα Νεπάλ και Θιβέτ, υψώνοντας την κορυφή του στα 8.848 μέτρα, εκεί όπου η γη μοιάζει να αγγίζει τον ουρανό.
Η ομορφιά του είναι εντυπωσιακή αλλά ταυτόχρονα απειλητική. Αιώνιοι παγετώνες, απότομοι γκρεμοί και παγωμένος ασβεστόλιθος συνθέτουν ένα τοπίο που καθηλώνει. Πάνω από τα 8.000 μέτρα, στη λεγόμενη «ζώνη του θανάτου», ο αέρας είναι τόσο αραιός που η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς υποστήριξη, ενώ οι άνεμοι συχνά ξεπερνούν τα 200 χιλιόμετρα την ώρα.
Παρά τις ακραίες συνθήκες, το Έβερεστ ασκεί μια ακαταμάχητη έλξη σε ορειβάτες απ’ όλο τον κόσμο, οι οποίοι δοκιμάζουν τα όρια της αντοχής και της θέλησής τους. Ωστόσο, ο υπερτουρισμός έχει εξελιχθεί σε σοβαρό πρόβλημα, με αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, στην ασφάλεια και στις τοπικές κοινότητες.
Για να περιορίσει την πίεση στην περιοχή, η κυβέρνηση του Νεπάλ ανακοίνωσε ότι από το 2026 απαλλάσσει από τα τέλη όσους επιλέξουν να αναρριχηθούν σε κορυφές απομακρυσμένων επαρχιών, όπως οι Karnali και Sudurpashchim, με υψόμετρα από 5.870 έως 7.132 μέτρα. Στόχος είναι η ενίσχυση του τουρισμού και της απασχόλησης σε λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές, αλλά και η αποσυμφόρηση του Έβερεστ, το οποίο συχνά χαρακτηρίζεται «η υψηλότερη χωματερή του κόσμου».
Παρότι οι ορειβατικές ομάδες υποδέχθηκαν θετικά την πρωτοβουλία, επισημαίνουν ότι η περιορισμένη υποδομή και το αυξημένο κόστος πρόσβασης ίσως μειώσουν το ενδιαφέρον. Ενδεικτικό είναι ότι από τις 97 κορυφές που περιλαμβάνονται στο μέτρο, μόνο 68 έχουν αναρριχηθεί τα τελευταία δύο χρόνια.
