Home Βοτανολογία Το φύλλο που καθαρίζεται με τη βροχή

Το φύλλο που καθαρίζεται με τη βροχή

Φύλλα, κλειστά άνθη και καρποφόρες κεφαλές του λωτού Nelumbo nucifera.

Μια σταγόνα πάνω σε φύλλο λωτού δεν απλώνεται εύκολα σε λεπτό στρώμα. Μένει σχεδόν σφαιρική και, όταν κυλήσει, μπορεί να παρασύρει σωματίδια σκόνης. Το φύλλο δεν έχει μια τέλεια λεία επιφάνεια· το μυστικό του βρίσκεται ακριβώς στο μικροσκοπικό της ανάγλυφο.

Πρόκειται για τον ιερό λωτό, Nelumbo nucifera, το υδρόβιο φυτό με τα μεγάλα φύλλα που συχνά υψώνονται πάνω από το νερό. Η συμπεριφορά της επιφάνειάς του έδωσε το όνομα «φαινόμενο του λωτού» σε μια ολόκληρη κατηγορία ερευνών για υλικά που απωθούν το νερό.

Ανάγλυφο σε δύο κλίμακες

Στο μικροσκόπιο φαίνονται μικρές προεξοχές στην επιδερμίδα του φύλλου. Πάνω τους βρίσκονται ακόμη μικρότερες δομές κεριού. Οι προεξοχές και το κηρώδες υλικό καθορίζουν μαζί πόσο εύκολα βρέχεται το φύλλο.

Ανάμεσα στη σταγόνα και σε ένα μέρος της επιφάνειας παγιδεύεται αέρας. Το νερό έρχεται σε επαφή με μικρότερο τμήμα του φύλλου και σχηματίζει μεγάλη γωνία επαφής: αντί να απλωθεί, συγκεντρώνεται σε μια σταγόνα που απομακρύνεται σχετικά εύκολα.

Οταν η σταγόνα κινηθεί, η έλξη της προς ορισμένα σωματίδια μπορεί να είναι μεγαλύτερη από την πρόσφυσή τους στο φύλλο. Ετσι η βροχή απομακρύνει μέρος της βρωμιάς χωρίς τρίψιμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το φύλλο αποστειρώνεται ή ότι μπορεί να καθαριστεί από οποιαδήποτε ουσία.

Από το φυτό στα υλικά

Η εργασία των βοτανικών Βίλχελμ Μπάρτλοτ και Κρίστοφ Νάινχουις το 1997 συνέδεσε τη δομή αυτών των φυτικών επιφανειών με την αυτοκαθαριζόμενη συμπεριφορά τους. Η έρευνα βοήθησε να αναπτυχθούν επιστρώσεις και επιφάνειες που μιμούνται αυτήν την αρχή.

Η αντιγραφή, ωστόσο, δεν εξαντλείται σε μια υδροαπωθητική χημική ουσία. Το ανάγλυφο πρέπει να αντέχει στη φθορά και η συμπεριφορά του υλικού να ελέγχεται στις πραγματικές συνθήκες χρήσης. Μια επιφάνεια που απομακρύνει εύκολα το νερό δεν απωθεί υποχρεωτικά και τα λάδια.