Πλαστικά σχοινιά και κομμάτια διχτυών σε ακτή. Ενδεικτική φωτογραφία θαλάσσιων απορριμμάτων. Bo Eide from Tromsø, Norway / Wikimedia Commons. CC BY 2.0.
Ενα πλαστικό σχοινί που μένει εκτεθειμένο στην ακτή χάνει σταδιακά ίνες και κομμάτια. Το φως του Ηλιου και η τριβή με την άμμο ή τα βράχια συμβάλλουν στη φθορά του. Οταν τα κομμάτια είναι μικρότερα από πέντε χιλιοστά, κατατάσσονται στα μικροπλαστικά, μια κατηγορία που περιλαμβάνει διαφορετικά υλικά και σχήματα.
Πλαστικά σχοινιά και κομμάτια διχτυών σε ακτή. Ενδεικτική φωτογραφία θαλάσσιων απορριμμάτων. Bo Eide from Tromsø, Norway / Wikimedia Commons. CC BY 2.0.
Η διάσπαση ενός μεγάλου αντικειμένου είναι μόνο μία διαδρομή. Μικρά σωματίδια μπορούν να προκύψουν και από τη φθορά ελαστικών ή από την αποβολή συνθετικών ινών κατά τη χρήση και το πλύσιμο υφασμάτων. Το νερό της βροχής, τα λύματα, ο άνεμος και τα ποτάμια μπορούν να τα μεταφέρουν μακριά από το αρχικό σημείο.
Η μέτρηση εξαρτάται από το κόσκινο
Μια έρευνα μπορεί να εξετάζει την άμμο, να συλλέγει σωματίδια από την επιφάνεια του νερού ή να αναλύει δείγματα από μεγαλύτερο βάθος. Το κατώτατο μέγεθος που ανιχνεύεται εξαρτάται από το φίλτρο και το όργανο. Ενας αριθμός ανά λίτρο δεν συγκρίνεται άμεσα με έναν αριθμό ανά κιλό ιζήματος. Ακόμη και στην ίδια μονάδα, δύο ομάδες μπορεί να μετρούν διαφορετικό εύρος μεγεθών.
Η οπτική παρατήρηση βοηθά στον διαχωρισμό ύποπτων κομματιών. Χρειάζεται όμως χημική αναγνώριση όπου είναι εφικτή, γιατί μικρές φυσικές ίνες και θραύσματα μπορούν να μοιάζουν με πλαστικό. Εχει σημασία και ο έλεγχος επιμόλυνσης του δείγματος από ίνες στον αέρα ή στον εξοπλισμό.
Η απομάκρυνση ενός φθαρμένου διχτυού από μια ακτή μπορεί να εμποδίσει περαιτέρω θρυμματισμό του. Για τις ίνες και τα σωματίδια που φτάνουν με την απορροή, οι παρεμβάσεις χρειάζονται σε άλλα σημεία της διαδρομής. Το ποια πηγή κυριαρχεί σε μια παραλία χρειάζεται τοπικές μετρήσεις.
Της Ολοίβιας
