Η ψωρίαση δεν μεταδίδεται με το άγγιγμα, την κοινή χρήση αντικειμένων ή την επαφή με το δέρμα. Είναι χρόνια φλεγμονώδης πάθηση, στην οποία η δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού επιταχύνει την παραγωγή των κυττάρων του δέρματος. Η παρανόηση ότι «κολλάει» προσθέτει κοινωνική απομόνωση σε μια ήδη επιβαρυντική κατάσταση.
Η συνηθέστερη μορφή προκαλεί παχιές, φολιδωτές πλάκες, συχνά στο τριχωτό της κεφαλής, στους αγκώνες και στα γόνατα. Η εμφάνιση και η χροιά τους διαφέρουν ανάλογα με τον τύπο του δέρματος. Υπάρχουν επίσης μορφές στις πτυχές, στα νύχια ή με μικρότερες διάσπαρτες βλάβες.
Η έκταση δεν είναι το μόνο κριτήριο
Μια μικρή περιοχή στις παλάμες, στα πέλματα ή σε ευαίσθητο σημείο μπορεί να δυσκολεύει σημαντικά την καθημερινότητα. Ο κνησμός, το κάψιμο και οι ρωγμές επηρεάζουν τον ύπνο, την κίνηση και την άνεση, ακόμη κι όταν δεν έχει προσβληθεί μεγάλη επιφάνεια.
Η διάγνωση γίνεται από γιατρό, που ξεχωρίζει την ψωρίαση από άλλες δερματοπάθειες. Η θεραπεία προσαρμόζεται στη μορφή, στη βαρύτητα, στις θέσεις των βλαβών και στη συνολική υγεία. Μπορεί να περιλαμβάνει τοπικά σκευάσματα, φωτοθεραπεία ή συστηματικά φάρμακα.
Οταν πονάνε και οι αρθρώσεις
Ορισμένοι άνθρωποι με ψωρίαση εμφανίζουν ψωριασική αρθρίτιδα. Επίμονος πόνος, δυσκαμψία ή πρήξιμο στις αρθρώσεις χρειάζονται αξιολόγηση, επειδή η έγκαιρη αντιμετώπιση μπορεί να περιορίσει τη βλάβη. Δεν πρέπει κάθε ενόχληση να αποδίδεται αυτόματα στην κούραση.
Οι εξάρσεις μπορεί να επηρεάζονται από λοιμώξεις, στρες, τραυματισμό του δέρματος ή ορισμένα φάρμακα. Οι παράγοντες δεν είναι ίδιοι για όλους, ούτε σημαίνουν ότι ο ασθενής ευθύνεται για την πάθησή του.
Η ψωρίαση συχνά περνά περιόδους ύφεσης και έξαρσης. Αν η υπάρχουσα αγωγή δεν βοηθά ή η νόσος επιβαρύνει την ψυχική υγεία, αυτό χρειάζεται να συζητηθεί στην ιατρική παρακολούθηση. Η φροντίδα δεν εξαντλείται στην εμφάνιση του δέρματος.
