Λευκές λωρίδες γέμισαν τις διακλαδώσεις των κοιλάδων στα Απαλάχια των ΗΠΑ το πρωί της 8ης Νοεμβρίου. Το απόγευμα είχαν διαλυθεί και κάτω από αυτές φάνηκαν ξανά ποτάμια, λίμνες και φθινοπωρινή βλάστηση. Η αλλαγή καταγράφηκε από δορυφορικούς αισθητήρες και παρουσιάστηκε στις 10 Νοεμβρίου.
Η πρωινή εικόνα προέρχεται από τον MODIS του δορυφόρου Terra. Δείχνει χαμηλά νέφη μέσα στις κοιλάδες του Κεντάκι, της Δυτικής Βιρτζίνια και της περιοχής του ποταμού Κάμπερλαντ. Η γεωγραφία γίνεται ορατή μέσα από το σχήμα των λευκών διαδρομών.
Ο κρύος αέρας συγκεντρώνεται χαμηλά
Τις μεγαλύτερες φθινοπωρινές νύχτες το έδαφος έχει περισσότερο χρόνο να χάσει θερμότητα. Ο αέρας κοντά στην επιφάνεια ψύχεται και, αν φτάσει στο σημείο δρόσου, οι υδρατμοί αρχίζουν να συμπυκνώνονται σε πολύ μικρά σταγονίδια.
Η ομίχλη είναι αυτά τα σταγονίδια αιωρούμενα κοντά στο έδαφος. Ο ψυχρότερος, πυκνότερος αέρας κατεβαίνει από τις πλαγιές και συγκεντρώνεται στις κοιλάδες. Ποτάμια και υγρά εδάφη προσθέτουν υγρασία, ευνοώντας τον σχηματισμό της.
Δύο εικόνες, δύο τρόποι παρατήρησης
Η απογευματινή λήψη από τον αισθητήρα VIIRS δείχνει την περιοχή αφού η ομίχλη είχε υποχωρήσει. Χρησιμοποιεί διαφορετικό συνδυασμό χρωμάτων, που ξεχωρίζει το νερό από τη βλάστηση. Γι’ αυτό το πράσινο της δεν πρέπει να διαβαστεί ως αλλαγή των φυτών μέσα σε λίγες ώρες.
Η διάλυση της ομίχλης συνδέεται συχνά με την ημερήσια θέρμανση και την ανάμειξη του αέρα. Δεν συμβαίνει όμως πάντα με τον ίδιο ρυθμό: η υγρασία, ο άνεμος και η μορφή του εδάφους επηρεάζουν το πόσο θα επιμείνει.
Από το Διάστημα το φαινόμενο σχηματίζει ένα καθαρό γεωγραφικό σχέδιο. Στο επίπεδο του δρόμου, η ίδια χαμηλή νέφωση μπορεί να περιορίζει απότομα την ορατότητα, ακόμη κι όταν λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα ο ουρανός φαίνεται καθαρός.
