Τον Νοέμβριο του 1572 ένα νέο, πολύ φωτεινό σημείο εμφανίστηκε στον ουρανό. Σήμερα δεν φαίνεται πια με γυμνό μάτι, αλλά το υλικό της έκρηξης συνεχίζει να διαστέλλεται. Το τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Chandra καταγράφει το θερμό υπόλειμμα, αποκαλύπτοντας μια εντελώς διαφορετική όψη του ίδιου γεγονότος.
Ο υπερκαινοφανής έμεινε γνωστός με το όνομα του Δανού αστρονόμου Τύχωνα Μπράχε, ο οποίος τον μελέτησε και τον κατέγραψε. Δεν ήταν ο μοναδικός παρατηρητής του. Η φωτεινότητά του ήταν τόσο μεγάλη ώστε για ένα διάστημα μπορούσε να διακριθεί και την ημέρα.
Το φως έσβησε, το υλικό συνέχισε
Η έκρηξη ανήκει στον τύπο Ia, που συνδέεται με λευκούς νάνους, τα πολύ πυκνά υπολείμματα άστρων. Η ύλη που εκτινάχθηκε συναντά το γύρω αραιό διαστρικό αέριο και δημιουργεί κρουστικά κύματα.
Το αέριο θερμαίνεται σε εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες και εκπέμπει ακτίνες Χ. Τα χρώματα στις σχετικές εικόνες αποδίδουν διαφορετικές ενέργειες της ακτινοβολίας και ιδιότητες του υλικού. Δεν είναι τα χρώματα που θα έβλεπε το ανθρώπινο μάτι κοιτάζοντας προς την ίδια θέση.
Μια έκρηξη ως εργαστήριο φυσικής
Η σύγκριση παρατηρήσεων σε διαφορετικές εποχές επιτρέπει να εξετάζεται πώς μετακινείται το εξωτερικό μέτωπο και πώς κατανέμεται η ύλη. Οι φωτεινές δομές και οι ανωμαλίες του υπολείμματος περιέχουν στοιχεία για την έκρηξη και για την επιτάχυνση σωματιδίων.
Παράλληλα, τηλεσκόπια σε διαφορετικά μήκη κύματος αναδεικνύουν διαφορετικό υλικό. Οι υπέρυθρες παρατηρήσεις μπορούν να καταγράφουν θερμαινόμενη σκόνη, ενώ οι ακτίνες Χ δίνουν πρόσβαση στο πολύ θερμό αέριο.
Το «νέο άστρο» που είχε εντυπωσιάσει τους ανθρώπους του 16ου αιώνα ήταν στην πραγματικότητα ένα βίαιο τελικό γεγονός. Το υπόλειμμά του διατηρεί μετρήσιμα ίχνη αυτής της έκρηξης, περισσότερο από τέσσερις αιώνες μετά την εμφάνισή της στον γήινο ουρανό.
