
Ενα γκέκο μπορεί να περπατά πάνω σε λείο τζάμι χωρίς να αφήνει κόλλα πίσω του. Στα είδη που διαθέτουν προσκολλητικά πέλματα, το κράτημα βασίζεται σε τεράστιο αριθμό μικροσκοπικών επαφών ανάμεσα στα δάχτυλα και την επιφάνεια.
Στο γκέκο τοκάι, Gekko gecko, οι επιφάνειες των δαχτύλων φέρουν πολύ λεπτές τριχοειδείς δομές. Καθεμία διακλαδίζεται σε ακόμη μικρότερες απολήξεις. Με αυτόν τον τρόπο το πόδι πλησιάζει το υλικό σε μοριακή κλίμακα, σε πολύ περισσότερα σημεία απ’ όσα φαίνονται με γυμνό μάτι.
Μικρές δυνάμεις σε μεγάλη κλίμακα
Οταν δύο επιφάνειες έρθουν αρκετά κοντά, εμφανίζονται ασθενείς ελκτικές αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα μόριά τους, γνωστές ως δυνάμεις βαν ντερ Βάαλς. Μια μεμονωμένη αλληλεπίδραση είναι μικρή. Το άθροισμα εκατομμυρίων επαφών μπορεί, όμως, να υποστηρίξει το βάρος του ζώου.
Εργαστηριακές μετρήσεις και τεχνητές απολήξεις που μιμήθηκαν τις φυσικές δομές βοήθησαν να φανεί ο σημαντικός ρόλος αυτών των δυνάμεων. Η εξήγηση δεν απαιτεί μια κολλώδη έκκριση που να πρέπει να ανανεώνεται σε κάθε βήμα, ούτε βεντούζες που δημιουργούν κενό.
Το γκέκο χρειάζεται εξίσου αποτελεσματικό τρόπο να ξεκολλά. Η αλλαγή της γωνίας των δαχτύλων μεταβάλλει τις επαφές και επιτρέπει στο πόδι να αποδεσμεύεται γρήγορα.
Πέλματα που εμπνέουν νέα υλικά
Η μελέτη αυτών των πελμάτων έχει οδηγήσει σε έρευνα για στεγνά προσκολλητικά υλικά και μηχανισμούς που πιάνουν αντικείμενα χωρίς υγρή κόλλα. Η πρακτική δυσκολία είναι να κατασκευαστούν πολλές μικρές δομές που να αντέχουν, να καθαρίζονται και να λειτουργούν επανειλημμένα.
Δεν διαθέτουν όλα τα γκέκο τα ίδια πέλματα και καμία εξήγηση δεν σημαίνει τέλεια πρόσφυση σε κάθε συνθήκη. Η τραχύτητα, η βρωμιά και οι ιδιότητες της επιφάνειας αλλάζουν την επαφή.
















