Πράσινο, κόκκινο και ιώδες σέλας πάνω από το Juoksenki της Φινλανδίας. Φωτογραφία αρχείου. YosemiteYamper / Wikimedia Commons. CC BY-SA 4.0.
Στη φωτογραφία από τη φινλανδική Λαπωνία, μια πράσινη λωρίδα φωτίζει τον ουρανό πάνω από τα δέντρα και ψηλότερα ξεχωρίζει το κόκκινο. Το ίδιο αέριο, το οξυγόνο, μπορεί να συμβάλει και στα δύο χρώματα. Η διαφορά συνδέεται με τον τρόπο που αποκτούν και αποβάλλουν ενέργεια τα άτομα, αλλά και με το πόσο αραιή είναι η ατμόσφαιρα στο σημείο της εκπομπής.
Πράσινο, κόκκινο και ιώδες σέλας πάνω από το Juoksenki της Φινλανδίας. Φωτογραφία αρχείου. YosemiteYamper / Wikimedia Commons. CC BY-SA 4.0.
Φορτισμένα σωματίδια που κινούνται στην περιοχή του γήινου μαγνητικού πεδίου μπορούν να φτάσουν στην ανώτερη ατμόσφαιρα κοντά στους πόλους. Εκεί συγκρούονται με άτομα και μόρια. Μέρος της ενέργειας της σύγκρουσης μεταφέρεται στα αέρια. Οταν αυτά επιστρέψουν σε χαμηλότερη ενεργειακή κατάσταση, μπορούν να εκπέμψουν φως.
Γιατί το κόκκινο φαίνεται ψηλότερα
Μια από τις καταστάσεις του οξυγόνου που δίνει κόκκινο φως διαρκεί σχετικά πολύ. Σε πυκνότερο αέρα, μια νέα σύγκρουση μπορεί να διακόψει τη διαδικασία πριν εκπεμφθεί το φως. Σε μεγαλύτερο ύψος, όπου οι συγκρούσεις είναι πιο σπάνιες, αυτή η κόκκινη εκπομπή γίνεται ευκολότερα ορατή. Το άζωτο συμβάλλει, ανάλογα με τις συνθήκες, σε μπλε και ιώδεις αποχρώσεις.
Η φωτογραφική μηχανή συγκεντρώνει φως για όσο μένει ανοιχτό το κλείστρο. Ενα αχνό χρώμα μπορεί έτσι να φαίνεται πιο έντονο στη φωτογραφία από ό,τι στο μάτι. Η απόδοση του αισθητήρα, η έκθεση και το φως από το περιβάλλον επηρεάζουν επίσης το τελικό καρέ.
Οι επιστήμονες ξεχωρίζουν τα μήκη κύματος με όργανα και μπορούν να τα συνδυάσουν με μετρήσεις της ατμόσφαιρας. Από μία φωτογραφία, ο θεατής μπορεί να διακρίνει τη διάταξη των χρωμάτων. Για ακριβή εκτίμηση ύψους και σύστασης χρειάζονται πρόσθετες παρατηρήσεις.
Της Ολοίβιας
