Εντονος πόνος, ζέστη και πρήξιμο στη βάση του μεγάλου δαχτύλου, συχνά μέσα στη νύχτα, είναι μια χαρακτηριστική εικόνα ουρικής αρθρίτιδας. Δεν είναι όμως η μόνη πάθηση που μπορεί να προκαλέσει μια ξαφνικά επώδυνη άρθρωση, γι’ αυτό το πρώτο επεισόδιο χρειάζεται ιατρικό έλεγχο.
Η φλεγμονή προκαλείται όταν κρύσταλλοι ουρικού άλατος συσσωρεύονται στην άρθρωση και ενεργοποιούν την άμυνα του οργανισμού. Το ουρικό οξύ παράγεται από τη διάσπαση πουρινών, ουσιών που υπάρχουν τόσο στο σώμα όσο και σε διάφορες τροφές. Φυσιολογικά απομακρύνεται κυρίως μέσω των νεφρών.
Το αυξημένο ουρικό δεν αρκεί για διάγνωση
Αν παράγεται πολύ ή αποβάλλεται λίγο, μπορεί να αυξηθεί η συγκέντρωσή του στο αίμα. Πολλοί άνθρωποι με αυξημένες τιμές, ωστόσο, δεν εμφανίζουν ουρική αρθρίτιδα. Η υπερουριχαιμία και η επώδυνη φλεγμονώδης νόσος δεν είναι ταυτόσημες καταστάσεις.
Ο γιατρός συνδυάζει το ιστορικό, την εξέταση και, όταν χρειάζεται, την αναζήτηση κρυστάλλων σε υγρό από την άρθρωση. Ο στόχος είναι και να αποκλειστούν άλλες αιτίες, ιδίως μια λοίμωξη. Μια άρθρωση που πρήζεται και καίει μαζί με πυρετό, ρίγος ή έντονη αδιαθεσία χρειάζεται επείγουσα αξιολόγηση.
Οι κρίσεις μπορεί να αφήνουν διαστήματα ηρεμίας
Ανάμεσα στις κρίσεις μπορεί να μην υπάρχει πόνος. Αυτό δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκε η τάση δημιουργίας κρυστάλλων. Χωρίς κατάλληλη αντιμετώπιση, ορισμένοι ασθενείς εμφανίζουν συχνότερα επεισόδια και εναποθέσεις που ονομάζονται τόφοι.
Η θεραπεία της κρίσης και η μακροχρόνια ρύθμιση του ουρικού έχουν διαφορετικό σκοπό. Η δεύτερη σχεδιάζεται με βάση τα επεισόδια, τη νεφρική λειτουργία και τη συνολική υγεία. Η διατροφή και το αλκοόλ έχουν σημασία, αλλά δεν εξηγούν κάθε περίπτωση ούτε δικαιολογούν να αποδίδεται η νόσος απλώς σε «κακές συνήθειες». Δεν αλλάζουμε μόνοι μας διουρητικά ή άλλα φάρμακα επειδή μπορεί να επηρεάζουν το ουρικό οξύ.
