Μια γυαλισμένη τομή σιδηρομετεωρίτη μπορεί να αποκαλύπτει ένα πλέγμα από λωρίδες και τρίγωνα. Το σχέδιο δεν σκαλίστηκε όταν ο βράχος πέρασε από την ατμόσφαιρα. Δημιουργήθηκε πολύ νωρίτερα, όσο το μέταλλο ψυχόταν στο εσωτερικό του μητρικού του σώματος.
Τα σχήματα αυτά είναι γνωστά ως δομές Βίντμανστετεν. Εμφανίζονται σε ορισμένα κράματα σιδήρου και νικελίου και γίνονται ευδιάκριτα όταν η επιφάνεια κοπεί, γυαλιστεί και υποστεί κατάλληλη εργαστηριακή επεξεργασία. Δεν διακρίνονται απαραίτητα στο εξωτερικό ενός δείγματος.
Μέταλλο από το εσωτερικό αστεροειδών
Πολλοί σιδηρομετεωρίτες συνδέονται με αστεροειδείς που είχαν θερμανθεί αρκετά ώστε τα υλικά τους να διαχωριστούν. Το πυκνότερο μέταλλο συγκεντρώθηκε προς το εσωτερικό και αργότερα συγκρούσεις διαμέλισαν αυτά τα σώματα.
Η πολύ αργή ψύξη επέτρεψε στα μεταλλικά συστατικά να οργανωθούν σε μεγάλες κρυσταλλικές δομές. Η σύσταση του κράματος και η θερμική ιστορία του επηρεάζουν τη μορφή και το πλάτος των λωρίδων. Το σχέδιο λειτουργεί έτσι ως στοιχείο για διεργασίες που δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε απευθείας μέσα σε έναν αστεροειδή.
Δεν έχουν όλοι το ίδιο σχέδιο
Οι μετεωρίτες χωρίζονται σε μεγάλες ομάδες ανάλογα με τη σύστασή τους. Υπάρχουν κυρίως μεταλλικοί, κυρίως πετρώδεις και ενδιάμεσοι τύποι. Ακόμη και οι σιδηρομετεωρίτες δεν εμφανίζουν όλοι τις ίδιες χαρακτηριστικές λωρίδες.
Η αναγνώριση ενός άγνωστου πετρώματος δεν μπορεί επομένως να βασιστεί μόνο σε ένα σκούρο χρώμα, στο μεγάλο βάρος ή στην έλξη από μαγνήτη. Πολλά γήινα υλικά έχουν παρόμοιες ιδιότητες και χρειάζεται εξέταση της ορυκτολογίας και της χημικής σύστασης.
Στα μουσειακά δείγματα, η κομμένη επιφάνεια προσφέρει κάτι που το εξωτερικό συχνά κρύβει: ένα αρχείο της ψύξης και της κρυστάλλωσης του μετάλλου, από την πρώιμη ιστορία του Ηλιακού Συστήματος.
